Annem bana bloğ açacağım diye benim dünyaya geliş maceramı unuttu.Üstelik beni tanıtmadı.
Adım Umut Can Çakır, Anne babamın tek çocuğuyum.Belkide hep tek çocuk kalacağım.Hani diyorlar ya sen tüpte mi büyüdün diye, evet ben tüp bebeğim üstelik en şanslıları çünkü 3 ay boyunca annemin karnında 4 kardeştik, Sonra annem babam doktorlarla konuştular ve hepimizin yaşama şansımızın az olduğunu ögrendiklerinde üzelerek ve istemeyerek 2 kardeşime ilaç verdiler onlarda bizim yaşamamız için ilacı alıp gittiler. Doktor amca annemlere cinsiyetimizi hiç söylemedi.Ama annem hissetmişti bir kızı ve bir oğlu alacağı için çok mutluydu.Bizi çok seviyordu,hergün bizimle konuşuyordu.Birgün kız kardeşim yaramazlık yaptı ve içinde yüzdüğümüz suyu dışarı attı.Ben ona hep yardımcı olmaya çalıştım,doğduğumuzda annemizin kollarına birlikte koşalım, oyunlar oynayalım diye.Birgün biri bize 'hadi artık dışarı' dedi bizde erken olduğunu söyledik ama ısrarlara 1 gün dayanabildik.Annemde bu bir gün içerisinde çok acı çekti ama bizim yaşayabilmemez için uçakla hemen Diyarbakır'dan Ankara'ya geldi, Kız kardeşim(Ablam) 08.11.2006 saat 17:00 da 850 gr. bende 17:01 de 800 gr.dünyaya geldim.Kız kardeşim ağladığında annemde ağladı ben ağlamayınca ne oluyor diye daha çok ağladı.Bize hemen doktorlarımız bir sürü ilaç verdiler, bisürü hortum taktılar.Annem ayağa kalkamıyordu.Bizim iyi olmamız için dua ediyordu biz onu hissediyorduk.Annem Kız kardeşime Aşkın Nisa ismini vermek istiyordu benim ismimi babam verecekti ve henüz bir isim bulamamışlardı.Bize hastanede Çakır1, Çakır2 diyorlardı.Aşkın Nisa bana veda edip gitti.Ben anneme nasıl söyleyeceğimi düşünürken babam ona söylemiş.Benim adımı Umutları ve canları olayım diye Umut Can koydular.Annem Beni ziyarete geldiğinde beni görünce çok ağladı,hemşire ablalar anneme ağlamamasını söyledi ben annemi ağlarken çok üzülüyorum.Annem bana bakarken hep gülüyor,bana paşa oğlum,boncuk gözlü oğlum diyor.Bende annemi çok seviyorum.Babamıda seviyorum. Anne babam benim resmimi ancak 38 günlük olduğumda çektiler. Kamerayada çekiyorlar.Annem diyoki bunları büyüyünce bana gösterecekmiş. Hastanedeyken aldığım her gram onları çok mutlu ediyordu. Gözlerimden ameliyat olduğumdada çok ağlamıştı.Ben annemi duyuyor ama konuşamıyordum ki.Konuşabilsem anneme üzülmemesini söylerdim. Hastahanede kaldığım sırada 'hani büyükler diyor ya, çok bağdireler atlattım'. 19 02 2007 tarihinde doğmam gerekiyordu. Doktor amca Umut Can artık büyüdü evinize gidebilirsin dediğinde annem babam hem korktular hem sevindiler.Çok küçük doğduğum için ciğerlerim gelişmemiş o yüzden oksijen makinasıyla ayın 21'inde taburcu olduk.Önce doğru Bursa'ya anneanneme gittik . Evimiz Diyarbakır'da ya annem ve babam korktu beni eve götürmeye anneannem tecrübeliymiş öyle söylediler.Hastahaneden çıkarken 2300grdım boyum da 43 cm.Anneannem ve büyükbabam beni görünce çok sevindiler ama öpmediler çok küçüğüm ya hasta olmamı istemediler.Beni görmeye herkes geldi ama annem onları odama almadı resimlerimi gösterdiler. 2 ay anneannemde kaldık sonra Ankara'ya kontrole gittik doktorum beni görünce ne kadar büyümüş bu dedi. Birsürü doktor bana baktı herşeyim iyiymiş aşılarımıda yaptılar.Haziranın 23ünde tekrar gideceğiz bakalım o zaman beni nasıl bulacaklar..
