Yine Uzun bir ara verdik. Bu sürede Ankara'ya iki kez gidip geldik. Böbrek taşımızı sonunda kırdırdık yavaş yavaşta dökmeye başladık. Ankara'da internetten tanıştığımız prematüre arkadaşlarımızdan bazıları ile görüştük.Süper bir buluşma oldu. Bir birbirinin dilinden, yaşadıklarını paşlaşan insanlarla konuşmak ve aynı kaderi paylaşmış minikleri bir araya getirmek (anlamasalar bile ) harika oldu. Resimleri bilgisayara bir aktarayım en kısa zamanda onlarıda ekleyeceğim.
Bu resim Mart ayından Umut Can'ın ilk yağda yumurtası ve sütü. Yumurtanın dörtte birini bile yemese yinede iyi bir başlanğıçtı.

1 yorum:
su sakışlar ve komik mimik hareketleri beni öldürüyor be paşam.. Sen varya ömre bedelsin ne diyeyim. Hep baba sen güldürüp şebeklik yapacak değil yaa. Baban dan kapmışsın bir şeyler artık sen bizim neşe kaynağımız, yaşam sevincimizsin..Allah çok şükür bugünlere geldik.İnşallah daha güzel günler ileride bizi bekliyor..İyi sen ve canımıniçi
annen hayatımda varsınız.. ikinizede aşığım annen biraz kıskanacak ama olsun.. o beni anlar güzel oğlum..Sizi çok seviyorum benim tavşim ve yavru kartalım...
Yorum Gönder