Geldik sonunda

Çok uzun zaman oldu yazmayalı,o kadar çok ara verdik ki ben bile kendimden utanıyorum, Paşamın gelişmelerini yazmayı niye aksatıyorum diye.

Aslında nereden başlayacağımı bile bilmiyorum.

Boncuk gözlüm büyüyor yeni yeni kelimeler hareketler öğreniyor.

En kötüsü eline hiç silah kılıç gibi oyuncaklar vermememize rağmen dışarıda çocuklardan veya televizyonda gördüğü sahnelerden eline bazen çakmağı alıyo, bazen çubuklar silah oluyor. Gördüğüm an hemen onu başka bir oyuna çeviriyoruz silahı unutsun diye. Geçen gün benim silahı almak için ortalığı birbirine kattı hemen yerini değiştirdik bak gitmiş diye unutturduk.Allahtan çabukcak ilgisi başka yöne kayıyorda oradan kurtarıyoruz.

Bu kadar ara vermemiz benim tembilliğim, iki çocukla bilgisayar başına oturamamak ve en önemlisi Umut Paşa fotoğraf makinasını yere vura vura bozması sayılabilir. Hala da tamir ettirmiş değiliz.Bu tembellikli biraz daha sürer tamir ettirmek.

Elimizdeki resimleri tarih sırasına göre ekleyelim böylece aklıma gelir yeni öğrendiklerimiz

Önce teyzemizin telefonundaki ika görüntüleri

Kuşum dondurma yalamayı ögrendi, bir tanede kesmiyor.